M62
M62 (w Polsce oznaczenie na PKP: ST44, potocznie nazywana Gagarinem, Iwanem lub Katiuszą) – ciężka lokomotywa spalinowa produkcji radzieckiej, przeznaczona do prowadzenia pociągów towarowych. Konstrukcja została opracowana w zakładach Łuhansktepłowoz w Ługańsku na zamówienie kolei węgierskich (MÁV), a następnie trafiła do eksploatacji w wielu krajach bloku wschodniego oraz na świecie.
Historia
Lokomotywa powstała na początku lat 60. XX wieku w odpowiedzi na zapotrzebowanie kolei węgierskich na ciężką lokomotywę spalinową z przekładnią elektryczną. Pierwotnie projekt wywodzący się z ZSRR miał zaspokoić potrzeby eksportowe w ramach RWPG. Nazwa serii M62 pochodzi z systemu oznaczeń kolei węgierskich (M – od węgierskiego mozdony – lokomotywa, 6 – sześć osi napędnych, 2 – spalinowa).
W latach 1965–1988 dla PKP dostarczono 1182 egzemplarze tej serii, gdzie otrzymały oznaczenie ST44. Maszyny te trafiły również do kolei przemysłowych w Polsce (m.in. do obsługi linii Piaskowych oraz Linii Hutniczej Szerokotorowej pod oznaczeniem ST44-K lub M62).
Konstrukcja
M62 to sześcioosiowa lokomotywa spalinowa z przekładnią elektryczną.
- Układ osi: Co'Co'
- Silnik spalinowy: 12-cylindrowy, dwusuwowy silnik 14D40 (konstrukcji opartej na silnikach morskich) z doładowaniem i przepłukiwaniem czyszczącym, o mocy 2000 KM (1470 kW).
- Przekładnia: Elektryczna – prądnica główna typu GP-312 zasilająca 6 silników trakcyjnych ED-118A.
- Charakterystyka: Lokomotywa charakteryzowała się bardzo wysoką siłą pociągową przy ruszaniu oraz dużą niezawodnością w trudnych warunkach eksploatacyjnych. Do jej wad należało ogromne zużycie paliwa i oleju silnikowego oraz bardzo głośna praca silnika (w pierwszych seriach brał udział brak tłumika wydechu).
Eksploatacja w Polsce
W służbie PKP lokomotywy ST44 zastępowały parowozy serii Ty2 i Ty242 w ciężkich przewozach towarowych, w tym pociągach z węglem i rudą. Podobnie jak w przypadku ST43, lokomotywy M62/ST44 nie zostały wyposażone w układ ogrzewania wagonów pasażerskich.
Wraz ze spadkiem przewozów towarowych po 1989 roku oraz z powodu wysokich kosztów eksploatacji dwusuwowego silnika 14D40, PKP rozpoczęły masowe wycofywanie tych maszyn. Wiele egzemplarzy poddano zmodernizowaniu, montując nowoczesne, czterosuwowe silniki spalinowe (np. Caterpillar lub MTU). Zmodernizowane maszyny są do dziś eksploatowane przez przewoźników towarowych i prywatnych.
